Γιώργος Παπαδάκης: Έφυγε από τη ζωή μετά από οξύ έμφραγμα

Η αυλαία έπεσε αθόρυβα όπως ακριβώς άρχιζαν κάποτε τα ξημερώματα στην ελληνική τηλεόραση χωρίς φανφάρες αλλά με βάρος. Για δεκαετίες η πρωινή ενημέρωση είχε φωνή ρυθμό και πρόσωπο. Και αυτό το πρόσωπο ήταν ο Γιώργος Παπαδάκης.

Δεν υπήρξε απλώς παρουσιαστής. Υπήρξε συνήθεια. Ήταν εκεί όταν η χώρα ξυπνούσε ανήσυχη θυμωμένη ελπιδοφόρα ή κουρασμένη. Με τον καφέ στο χέρι και το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη εκατομμύρια άνθρωποι άκουγαν πρώτα τη δική του φωνή πριν ακούσουν οτιδήποτε άλλο. Μια φωνή που δεν χάιδευε αλλά ρωτούσε. Δεν φώναζε αλλά επέμενε.

Η δημοσιογραφία του δεν βασίστηκε στη θεατρικότητα. Βασίστηκε στη διάρκεια. Στην επιμονή να είναι παρών κάθε πρωί. Στη δύσκολη ερώτηση. Στην ευθύνη του ζωντανού λόγου. Εκεί όπου δεν υπάρχει μοντάζ και οι σιωπές μετρούν όσο και οι λέξεις.

Με τον χρόνο έγινε σημείο αναφοράς. Όχι γιατί δεν υπήρξαν άλλοι αλλά γιατί εκείνος άντεξε. Άντεξε τις αλλαγές τις κρίσεις τις μετατοπίσεις της τηλεόρασης και της κοινωνίας. Και μαζί του άντεξε και μια ολόκληρη εποχή ενημέρωσης που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Η είδηση του αιφνίδιου εμφράγματος έκοψε απότομα τη συνέχεια μιας ημέρας που εξελισσόταν όπως όλες οι άλλες. Η απουσία του δεν είναι απλώς μια απώλεια για την τηλεόραση αλλά ένα κενό σε μια καθημερινότητα δεκαετιών. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν συνοδεύουν απλώς τις ώρες μας τις διαμορφώνουν. Και όταν μια τέτοια φωνή σωπαίνει ξαφνικά μένει πίσω μια σιωπή που βαραίνει.